Kinderloosheid


Dit onderwerp heb ik er ook opgezet omdat ook ik een van die vele vrouwen ben die geen kinderen kan krijgen en dit ook een soort van verwerken is voor mij.
Bij mijn geboorte was al bekend dat ik hartpatient zou zijn voor de rest van mij leven en dat kinderen krijgen er niet in zou zitten. Zolang je zelf kind ben heb je daar geen ergen in dat dit het lot is van je leven maar naarmate je ouder wordt begin je het door te krijgen.


Als je dan de liefde van je leven tegen het lijf loop en ermee ga samenwonen is het de tijd dat je eraan begint te denken. Vooral als je dan ook nog vrouwen van je eigen leeftijd tegen kom die kinderen hebben of op het punt staan te bevallen is het moeilijk om dan te kunnen zeggen:"Nee ik kan ze niet krijgen, maar vindt het erg leuk voor jullie".
Vorig jaar was het voor het eerst dat het erg dichtbij was dat er een baby is geboren en toen is het bij mij mis gegaan. Mijn verlangen naar een kind kon ik niet langer meer onderdrukken en ben toen een aantal maanden depressief geworden.
Maar met vallen en opstaan komt een mens er langzaam weer boven op en besef je dat je eraan moet gaan werken en dat je hoofd in het zand doen je niet verder helpt om het te verwerken.
Dus in maart ben ik de stoute schoenen terug aan gaan trekken en ben ik ermee aan de slag gegaan. Het wil nu niet zeggen dat ik er niet af en toe nog last van heb maar zoals mijn oma altijd zegt:"Die zwarte vlek in je hart kan je niet vergeten maar je kan het wel grijs maken en proberen te accepteren".






Maar waar moet je dan beginnen zoeken?
Internet of toch ergens anders?
Nou ik heb dus allebei gedaan en ben eerst terecht gekomen bij deze 2 boeken:



* Ongewenste Kinderloosheid een onzichtbaar verlies* van Odile van Eck

Het is een boek wat voor mensen is geschreven die met vruchtbaarheidsproblemen zitten.
Met haar boek hoopt ze dat mensen meer komen te weten over ongewenste kinerloosheid en dat er meer begrip en belangstelling aan gegeven wordt voor mensen die hun kinderwens niet in vervulling zien komen.
In haar boek vindt ze het zowel belangrijk dat de mensen zelf (die dit probleem hebben) maar ook de naasten en hulpverleners het rouwproces bij ongewenst kinderloosheid herkennen en erkennen.
Hierdoor wordt het onzichtbare en ongrijpbare verlies hanteerbaarder en zal het verwerkingsproces concreter kunnen worden ondersteund.

Een ander boek waar ik nu in bezig ben is het boek:


*Ongewenst kinderloos* van Renee van Walbeek
Hier staan brieven in over een leven zonder kinderen.

Renee van Walbeek is een vrouw die naar twee mislukte IVF-pogingen de medische techniek voor gezien hield. De vragen en vooral het verdriet om de kinderen die ze niet kon krijgen hielden haar zo bezig dat ze besloot een oproep te plaatsen in kranten en tijdschriften om zo een beeld te krijgen van hoe anderen ongewenste kinderloosheid dit verwerken. Al de reactie's die ze heeft gekregen heeft ze bij elkaar gebundeld en heeft daarvan een boek gemaakt voor mensen die dit zelf hebben meegemaakt of die intresse hebben in dit onderwerp om misschien een duidelijker beeld te krijgen hoe mensen er onder zijn die dit meemaken.
Maar ook wordt er geschreven waarom het ene echtpaar, buiten het andere echtpaar, voor adoptie kiezen.
"Accepteren" van dit verdriet kan een mens dat?
Hoe leer je er mee verder leven om kinderloos te zijn?
Dit zijn allemaal punten die in haar boek worden behandeld.

Maar op internet heb ik iets kunnen vinden waaronder:

*Freya        *Ria Groen        FIOM

Succes met het lezen van de site's en hoop dat u er iets uit kan halen zoals ik het kon!