Anorexia


Dat het leven niet over rozen gaat kan iedereen voor zich wel nagaan.
De gezegde: 'Je bent nog niet zomaar 80 Jaar', kennen we allemaal.
Ik heb in m'n leven al veel gezien en meegemaakt maar
'je bent nooit te oud om te leren', is me altijd geleerd
en dat merk je elke dag weer als je rond je kijk en beseft dat er mensen zijn
die het ofwel moeilijker hebben dan jezelf of makelijker in de ogen van een ander.


Nog niet zo lang geleden was er een mevrouw die mij nog nooit had gezien
maar toch wist te vertellen dat ik Anorexia had en dat ik eens meer moest eten en dat ik,
nu ik toch bij de dokter zat, daar maar eens over moest praten.
Ik was met stomheid verslagen en heb haar dus maar laten praten en overal ja en het is goed op geantwoord
want mensen denken te snel dat ze voor een ander het wel eens weten te zeggen of regelen en zeker op te lossen.
Ook dit onderwerp heeft me wel aan het denken gezet
en ben dus weer aan het zoeken geweest in de boekenwinkel en op internet
om er meer van te weten te komen.
Ondanks dat ik 2 mensen ken die Anorexia hebben gehad en heb meegemaakt
(langs de zijlijn) wist ik nog steeds niet goed wat het woord nu eigenlijk inhield.


De een wil afvallen om bij het sporten beter te worden en de ander wil afvallen om de extra pondjes eraf te halen. Er wordt dan begonnen met minder te eten door erop te letten dat je niet van alles zoveel neem en dat je gezond eet. Het snoepen mag dan niet meer en af en toe bewegen is ook goed ervoor.

Als dan eenmaal het besef er is dat het niet alleen maar meer afvallen is, maar dat je Anorexia symtomen begin te krijgen dan ben je te ver gegaan, al merk je dat pas in een (meestal) latere stadium. Doordat het geleidelijk aan gaat merk je het niet gelijk en sta je er dan ook niet zo snel bij stil. Alleen als het dan tot je door dring en je er tegen moet gaan vechten om al die kleine beetjes weer terug te kunnen winnen is het een lange weg en een hele opgave.

De strijd tegen Anorexia begint dan pas echt......


De strijd om te (over)leven letterlijk en figuurlijk.
Zowel geestelijk als lichamelijk moet je eraan gaan werken.
Voor buitenstaander eigenlijk niet te begrijpen en zeker kunnen we de strijd niet zien
die er vanbinnen in het lichaam of in de geest afspeel.
Telkens weer eraan denken dat je moet eten om te overleven.
Je eenzaam voelen omdat je niet zomaar mensen tegenkom die hetzelfde hebben waar je mee kan praten
om te zien en horen dat je niet alleen met dit probleem zit.
Soms het gevoel hebben dat je een klein stapje vooruit ben en een paar dagen later
het gevoel hebben dat je grote stappen achteruit heb moeten nemen
Je soms machteloos voelen om elke dag aan je doel te moeten denken
en als het dan al goed ga voorzichtig zijn dat je niet (on)bewust
terug begint te denken aan al die calorieen en kilo's die weer terug zijn.


Op zulke momenten leren ze dan ook hun echte vrienden en familieleden kennen, want de onbegrip is meestal sneller aanwezig dan het luisterend oor. Mensen die Anorexia hebben, hebben niets aan goede raad van iedereen (dit doet de huisarts wel of diegene die hun verder helpen in het proces en die er ook echt voor geleerd hebben) maar hebben meer hulp en baad bij diegene die hun een luisterend oor kunnen geven. Al wordt er nog zo vaak over hetzelfde gepraat en komen ze iedere keer met dezelfde conclussie's neem aub 1 ding van mij aan geef hun je luisterend oor en laat ze praten want ze hebben het zo nodig !!!!!!!!!!!

Ook voor dit onderwerp heb ik weer een boek gelezen
en het internet rond gekeken om te zien of ik iets kon vinden waar je makkelijk informatie vandaan kon halen.
Het is me weer gelukt !!


*Door de hel van anorexia* van Martine de Vries

In dit boek staat ook een voorwoord in van Prof. Dr. Anita Jansen, Hoogleraar psychologie van de eetstoornissen aan de Universiteit te Maastricht.
Het boek gaat over Martine, een middelbare scholier, die door een hel is gegaan, de hel van anorexia nervosa, een aandoening die vooral bij jonge meisjes en vrouwen voorkomt die dwangmatig willen afvallen.
Ze beschrijft in haar verhaal hoe ze de strijd aangaat met het stemmetje die binnen in haar zit, die haar voordurend voorhoudt dat ze dik en lelijk is. Plus ook hoe ze haar problemen voor haar ouders en de buitenwereld tracht te verbergen.
Ze is vastbesloten dit zelf te kunnen oplossen en wil dus geen hulp hebben van buitenaf.
Het lukt haar uiteindelijk dan ook want ze weet haar stemmetje tot zwijgen te brengen en ze begint dan weer te eten.
Ik wens jullie sterkte in het proces waar jullie inzitten en hoop dat door middel van dit boek je meer duidelijkheid krijgen hoe zwaar het kan zijn.















Deze internetsite's die hieronder staan geven je een heleboel nuttige informatie:

* Anorexia Nervosa
* Stichting Anorexia en Boulimia Nervosa Nederland

En dit is een voorbeeld van iemand met anorexia:
* Ruth